XΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Λασπόνερα ήρθαν κα βούλιαξαν μέσα μου.
Και μου λες, πως για όλο αυτό δεν ευθύνομαι εγώ.
Ψάχνει η φωνή από το βάθος κάπου να τρυπώσει.
Να βρεί ένα λαβύρινθο να ταξιδέψει να χαθεί.

Τα λόγια μου ανίκανα να σε ταξιδέψουν.
Κάνουν παρέλαση γύρω-γύρω στο κορμί σου
Και αδυνατείς να πιστέψεις

Και είναι οι σκέψεις μου που δεν ξέρουν πια
Σε ποια σκοτάδια να σε γυρέψουν
Μονάχα μιμούνται την φωνή σου
Και αδυνατείς να πιστέψεις
Το τραύλισμα που βλέπεις
Τα δάκρυα που ακούς

Και όλα τα τίποτα μου μαζεμένα απόψε
Χορεύουν στο σκοτάδι
Γελάνε φλερτάρουν με το κάτι
Γελάνε μεθυσμένα
Κάνουν έρωτα με το μηδέν
Μη..
Μη γέρνεις προς τα μένα

Τα λόγια μου ανίκανα
Και αν θες μια συμβουλή
Ένα ωραίο χάδι
Μην νομίζεις
Μην αλλάξεις
Μην νομίζεις
Και ναι ακούω και ψάχνω
Και ναι βλέπω και παίζω
Ναι...
Ναι.

Τα λόγια μου
Χιλιοειπωμένα άδικα σκορπίζονται στο χτες
Σφραγιστές οι λέξεις
Κρυμμένες σε όρκους προστυχιές
Σταματημένα ρολόγια
Στο στομάχι αγκωνιές
Δώρα Θεού
Ζεστές ...
Ζεστές γαμημένες αγκαλιές
Καταραμένες απ'το χτές
Δεν μου απέμειναν αντοχές
Δεν μου απέμειναν...

ΚΩΣΤΗΣ Κ.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Και ήρθε η ώρα να σκάσεις από τα γέλια.

Tώρα γύρε το κεφάλι σου και πες καληνύχτα
Άσε τα δόντια να σου τρίζουνε
Μην σε στεναχωρεί
Που για ακόμα μια φορά τελειώσανε τα ίδια

Άστο λίγο παραπέρα και χαλάρωσε
Όσο μπορείς απόλαυσε την κοροϊδία
Έχουν γίνει αστείοι οι φίλοι σου
Γελάνε..
Κάνουν γκριμάτσες
Καραγκιοζιλίκια
σου λένε αστεία

Η κατάντια της τύχης ?
Να ακούς αυτό που θέλεις να σκέφτεσαι
Εκεί που κατουρούσες εκεί να γλύφεις
Και εκεί που θες να πας ...
Από εκεί να έρχεσαι

ΚΩΣΤΗΣ Κ.

ΑΠΩΝ Ή ΠΑΡΩΝ

Αφήνω την πόρτα ανοιχτή

Σβήνω τα Φώτα όλα

Βάζω δυνατά να υπάρχει έτσι μια μουσική

Και πέφτω στα κρεβάτια σας

Είναι σαν να σας καλώ

Στην ποιο περίεργη γιορτή

Που έχει εξελιχτεί μπροστά στα μάτια σας

Στα βιβλία … που ποτέ ποτέ διαβάζω

Βάζω για σελιδοδείχτη

Διάφορα χαρτονομίσματα

Να ξέρω που να τα βρω

Την ημέρα εκείνη

Που θα μου τελειώσει ότι ακριβό έχω

Για την ημέρα εκείνη

Που θα διψάτε για φτηνά χαρτονομίσματα

Ακόμα μια νύχτα ξεβάφει από τα μάτια της την σκιά

Και μου την επιστρέφει πάλι

Τώρα σιωπή …

Από τα μαγούλα της το ρουζ και

από τα χείλια το κραγιόν

τώρα την σιωπή …. Τώρα πια

μονάχα αυτήν ακούς

γλυκιά και ρυθμική

τικ τακ

παρών απών

ακούς ?

τικ τακ

παρών ή απών ?

ΚΩΣΤΗΣ Κ.

ΕΛΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΣΤΑΥΡΩΣΟΥΜΕ

Χάραξες στην σκόνη μου το όνομα σου

Έπεσες στα χιονιά προς τα πίσω

Άφησες το ομοίωμα σου

Έξυσες τις πληγές μου

Δάκρυα κύλησαν μαζί με τα μυστικά σου

Γέλαγες εχτές μα εγώ κλαίω στην αγκαλιά σου

Έλα να ρημάξουμε ότι μας έχει απομείνει

Τις στάχτες να τινάξουμε και αυτό που περιμένουμε

Τόσο καιρό ήρθε η ώρα να γίνει

Μαζί στ αφτιά τους να ουρλιάξουμε

Να μην μας πλησιάσει η λύπη

Προσπάθησες να βρεις τα χάδια μου

Ποιες λέξεις σχημάτιζαν

Ξέβαψες τα σημάδια μου

Που τα χιονιά που ΄πέσαν άφησαν

Τσατίστηκες σαν προσπάθησες

Τα όνειρα σου να μην λες

Να παγώσουν τα άφησες

Και τώρα άδικα κλαις

Έλα τα ονόματα μας να σταυρώσουμε

Και να περιμένουμε την ανάσταση να γίνει

Ότι μας έχει μείνει στον άλλον

Να τα δώσουμε

Και φωτιές να περικυκλώσουνε

την ποιο πικρή ανάμνηση εκείνη

ΚΩΣΤΗΣ Κ.

...........................................................................................

>>>>έχει μελόποιηθει από τον Τάσο Πέικο<<<<<<<<<<

>>>>www.myspace.com/tasospeikos<<<<<<<<<<<<<<<

Με Μια Κλωστή Και Βελόνα

Παίρνω κλωστή από λόγια

Και σου κεντάω παράξενο λυγμό

Μα άφησε με να σε κοιτάξω λίγο ακόμα

Τόσα χρόνια έχω να σε δω

Παίρνω και μνήμες για βελόνα

Για τελάρο είναι η δικιά μου η ζωή

Μα από τα λόγια λείπει το χρώμα

Μόνο σε όνειρα θα είμαστε μαζί

Παίρνω κλώστη και βελόνα

Και τα πετάω κάτω να πέσουν ποιο κάτω και από μένα

Βλέπω τα φίλια και τα χάδια σου

Στο ράφι σκονισμένα

Παραμύθια και μύθοι τα σκεπάσματα μου για απόψε

Μέσα στα σύννεφα, φάντασμα της ποίο χαρμόσυνης λύπης

Στης σκέψης μου την λήθη το άγγιγμα μου νιώσε

Μέσα στα σύννεφα μόνος τόσο καιρό που λείπεις

Παίρνω λόγια για κλώστη και μνήμες για βελόνα

Κάτι όνειρα που κάνω ώρες ώρες

Θέλω να ταξιδέψω στου μυαλού σου τις χώρες

Που δεν είσαι εδώ για να τα ζήσουμε

Θέλω αγκαλιά να ξεψυχήσουμε

Τι? Ζωντάνια που έχουν ακόμα τα παλιά

Να μείνουμε αιώνια στα σκοτάδια

Που με κάνουν και κλαίω σα παιδί

Και κανείς να μην μπορεί

ΚΩΣΤΗΣ Κ.

...................................................................................

>>>>>έχει μελοποιηθεί απο τον Τάσο Πέικο<<<<<

>>>>>www.myspace.com/tasospeikos<<<<<<<<<<

ΠΤΩΣΗ ...

Ο εγκέφαλος μου έχει πια ψηθεί

Τον νιώθω τον βλέπω καβουρντισμένο

Τα μάτια μου ράγισαν …

Τα βλέφαρα μου μεταξύ τους κόλλησαν

Η υπνηλία με περικυκλώνει με αφήνει χαζεμένο

κάθε τόσο μαθαίνω το πιο κάτω

δεν το απέφυγα τελικά

γίνονται ποιο κοντά τα ταβάνια και ουρανοί

πεθαίνω …

δεν μπορώ να τεντωθώ δεν είμαι ελεύθερος

μικραίνω και όλο μικραίνω

γίνομαι τόσος δα

ΤΟΣΟΣ ΔΑ !!!!

Σέρνομαι να ξεφύγω και όλο εκεί είμαι

Δεν βλέπω πια τίποτα να με κυνηγάει

Κάποτε μέχρι που με περικύκλωναν

Ότι πιάνω στα χέρια μου γίνεται υγρό και κυλάει

Χάνεται … κυλάει …φεύγει … κυλάει

Δεν ξέρω πια που είμαι

Δεν πατώ πουθενά

Δεν έχω βάση … αέρα

Που να μου ανήκουν

Να πηγαίνω να περνώ μια ανάσα

Κάπου … κάπου … κάποτε

Πέφτω … πέφτω

Για αυτό σου λέω

Πάει ….

Αυτό ήταν …

Θα ζήσω σαν σκύλος

Μπας και πεθάνω σαν άνθρωπος

Το πείσμα μου

Ο καλύτερος μου φίλος

Και μην τολμήσει κάνεις να πει πως είμαι αδιάφορος

Θα σέρνομαι πάντα στα όνειρα του

Θα έχω και εγώ θέλει δε θέλει

Μια θέση στην καρδιά του

ΚΩΣΤΗΣ Κ.

ΦΤΑΝΕΙ ...

Το χειρότερο από όλα

Είναι τα βουρκωμένα μάτια

Που είναι τόσα πολλά

Που δεν ξέρεις τι είναι αυτό που τα κάνει έτσι

Δεν υπάρχει θέμα πια

Ούτε λόγος

Ούτε αιτία

Ούτε τίποτα

Δεν με κουνάει ταρακουνάει τίποτα

Όσο και αν έχω προσπαθήσει

Όχι δεν σκέφτομαι

Όχι δεν σε σκέφτομαι αν ρωτάς

Όχι δεν με σκέφτομαι αν νοιάζεσαι

Όχι

Οι μέρες περνούν

Έτσι

Τα λεπτά οι ώρες

Χωρίς τίποτα το ενδιαφέρον

Μα ποιο ενδιαφέρον?

Γιατί ντρέπεσαι?

Χωρίς τίποτα

Απλά περνάν

Έμειναν οι θεωρίες

Να με στοιχειώνουν

Να με εγκλωβίζουν

Να με τυραννάν

Λόγια

Λόγια

Λόγια

Στ διάολο

Σιωπή από εδώ και πέρα

Και όπου με βγάλει

Αποχή από όλα

Έτσι και αλλιώς

Άδικα όλα

Άδικα

Ψεύτικα

Στιγμιαία

Εποχικά

Φτάνει

ΚΩΣΤΗΣ Κ.

ΘΕΛΩ II ...

Θέλω οι στόχοι μου

Να πάψουν να είναι μικρές βούλες

Να γίνουν ομόκεντροι κύκλοι τεράστιοι

Και το όπλο μου να είναι γεμάτο και να το έχω ακόμα

Θέλω τώρα που κρατάω εγώ την τράπουλα

Όταν σου δώσω ακόμα ένα φύλλο

Να τραβήξεις ακόμα ένα

Και όχι να φύγεις κρατώντας το φύλλο

Για να έχεις να θυμάσαι

Θέλω αύριο που θα ξυπνήσω

Με το ζόρι …

με τις φωνές των παιδιών στην παιδική χαρά

να μην θυμάμαι τίποτα

πέρα από το όνομα μου

και που πάρκαρα το αμάξι

θέλω … θέλω … βγάλε αυτήν την γαμολέξη

και ξανά … διάβασε το

«μόνο μπερδέματα μου δημιουργεί»

μπερδέματα υποχωρήσεις ξεφτίλισμο …

κάτι μου θυμίζει αυτό

μα δεν θα κλάψω απόψε

ΘΕΛΩ ...

Θέλω να χτυπήσει ξαφνικά το τηλέφωνο

Και να ακουστεί μια φωνή από το αύριο

Και όχι από το χτες

Ναι είναι χαριτωμένη και να μου μιλάει όμορφα

Χωρίς φωνές χωρίς βρισιές

Θέλω την επομένη να την συναντήσω

Και να κρατάει μεγάλα και μικρά κλειδιά

Και όλα να ταιριάζουνε στις κλειδαριές μου

Και με την σειρά να ανοίξει τις πόρτες

Που είναι να ανοίξουν και τις άλλες

να τις κλειδώσει για πάντα

μετά να βάλει μπρος στις μηχανές και να ξεκινήσουμε

χωρίς αντιρρήσεις

χωρίς να το επιβάλει

μόνο αυτό να θέλει

θέλω να ανοίξω μια φορά την πόρτα

και να δω ήλιο … Φώτα … χαρές

με κουράσατε και κουραστικά

τα μέτρια σας φτάνουν πια

αρκετά

ΚΑΘΕ ΨΕΥΤΙΚΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Το μυαλό μου θολωμένο

να μην μπορεί να βρει μια λύση

Σε μια εικόνα κολλημένο

Τότε που τα χείλια μου τα χείλια σου είχαν αγγίξει

Και αφού όπως λες δεν υπήρξα ποτέ …

Γιατί?

Τι είναι αυτό που σε κάνει να τριγυρνάς

στα μέρη που από εκείνα με έδιωχνες?

Κάτσε με τους ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις ολόκληρη και όχι μίση

Μην με ξαναενοχλήσεις

Έχεις πεθάνει για μένα

Στο είχα πει και όταν με έδιωχνες

Και αυτό που γνώρισα από σένα πέθανε

Μου το είχες βγάλει και ντελάλη

Και αν θες την γνώμη μου και καλά έκανε

Κάθε ψεύτικο πρέπει να πεθαίνει

Όνειρο που έγινε εφιάλτης

Μια βαριά ίωση

Αυτή που έχεις γίνει με αρρωσταίνει

ΕΡΩΤΗΣΗ ...

Και τώρα πια αν και χωρίς μούσα

Νιώθω τάχα μου ποιο άνετα

Αν και να σε είχα θα προτιμούσα

Και ίσως φαίνονται λόγια αερικά

Τίποτα δεν είναι έτσι απλά

Και εσύ ρε αγγελοζωγράφιστη

Τόσο πείσμα από που το βρήκες ?

Τόσα λόγια πικρά ?

Τόσο πόνο που τον είχες ?

Τόσα λόγια φτηνά ?

Αν έχω κάνει λάθος να πληρώσω

Μόνο το πώς πες μου

Και ότι έχω και δεν έχω θα δώσω

να πάρω πίσω το χτες μου

και αν δεν σου φτάνουν τα αισθήματα πια

σου είναι τιποτένια … φτηνά

για πόσο ακόμα θα τρέχεις μακριά ?

και θα ρίχνεις κάθε τόσο πίσω μια μάτια?

ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

Τώρα δεν μπορείς

Γιατί άσχετα με το αν και το που και το πώς

Τώρα πια δεν γίνεται

Άσχετα με το αν θέλεις

Αν μπορείς

Που είσαι

Πως θα έρθεις

Πως θα με βρεις

Που είμαι

Τώρα δεν μπορώ εγώ

Τώρα πια δεν γίνεται

Δεν αρκούν τα θέλω

Τώρα πια δεν γίνεται

Τώρα πια δεν αρκεί

Η αγάπη εκείνη … η τώρα … η πλέον

Φτάνει πια

Τώρα πια δεν γίνεται

Τα λόγια έγιναν τόσο φτηνά

Οι πράξεις τόσο λίγες

Τόσο μικρές

Η απόσταση τόσο μεγάλη

Οι καταστάσεις τόσο ίδιες

Που …

Τώρα πια δεν γίνεται

Άσχετα

Με το αν το που και το πώς

Δεν περίσσεψε κουράγιο

Δεν περίσσεψε αγάπη

Οι μέρες

Η απόσταση

Σε έκαναν τόσο λίγη

Τόσο μικρή

Με έκαναν τόσο λίγο

Σε έκαναν εσένα για σένα τόσο πολύ

Χωρίς αγκαλιές

Χωρίς φίλια

Χωρίς να νιώθεις

Χωρίς να νιώθω

Χωρίς …

Τώρα πια δεν γίνεται

τωρα ? τι ?

Τώρα ? τι?

Ανάμεσα στα γραπτά και στην οθόνη

Στις εφημερίδες και στις μουσικές

Στο σκοτάδι και το ποτό

Πως αφήνεις την καρδιά να παγώνει?

Πεθαίνεις με ξένες προσευχές

Εσύ μονάχος με το δικό σου το εγώ

Έρχονται μηνύματα μαχαιριές

Τώρα? Τι ?

Όλα όσα σου λείπανε τα αποκτάς με μιας

Και?

Αναρωτιέσαι αν όντως τα ήθελες

Ή ο χρόνος σου μαθαίνει να ξεχνάς

Λόγια πάνω σε λόγια

Εγωιστικά που βγαίνουν

Με τίτλο πως είναι από καρδιάς

Τώρα? Τι?

Πες μου στ’ αλήθεια τι ζητάς

Και ποια ευτυχία της κυριακής

σε έκανε να σταματάς?

Που σαι κοπελιά?

Σε βλέπω … μην κρυφογελάς

Το ξέρω … δεν ξέρεις να ξεχνάς

Πικράθηκες και ίσως να νιώθεις προδομένη

Μα με άφησες και τίποτα να κάνουμε δεν μένει

Και αν σου την σπάει

Που ακόμα με θυμάσαι

Και αν σε πονάει

Που μακριά μου από εδώ και πέρα θα σαι

Δεν τα λες καλά

Αν πάλι έτσι δεν είναι

Και ηρέμησες όπως λες

Μονάχα καλά να σαι

Μόνο μην με λυπάσαι

Μην με θυμάσαι

Άλλαξες?

Σε άλλαξα?

Σε άλλαξαν?

Δεν έχει σημασία

Μην μου λες τίποτα

Αφού δεν μπορείς να είσαι μαζί μου

Δεν έχει ουσία

Να μου στέλνεις μηνύματα

. . .

Πρεζάκια χαρτονομισμάτων

Εξαρτημένα από την ποσότητα

Κυνηγοί πια φαντασμάτων

Ξεχασμένη η ποιότητα

Και εμείς απλά να τα λέμε

Μεταξύ μας χαμηλόφωνα

Να τσουκγράμε τα ποτήρια

Με στίχους και να κλαίμε

Με αυτούς που κρατάνε τα μικρόφωνα

Να ονειρευόμαστε μέχρι τα όνειρα να τελειώσουν

Να κλαιγόμαστε να μιζεριάζουμε

Περιμένουμε θαρρείς

Μεταξύ μας οι πάγοι να λιώσουνε

Τα ίδια και τα ίδια να λέμε

Στους ίδιους και τους ίδιους

Την διαφορετικότητα καταριέμαι

Εμάς τους καμένους ήλιους

Με στίχους να ξεχνιέμαι

Να τους κάνω φίλους

Σε αποχαρακτηρισμένες πιάτσες

Προσκυνητές της κατανάλωσης

Δεν υπάρχει πια απαγόρευση

Απλά στέρησε τα πάντα

Για να τα έχεις όλα

Ένα Όνειρο Και Τρείς Στρόφες

'Ελα στην αγκαλιά μου είδα ένα άσχημο Όνειρο

είδα πως ήταν τα γενέθλια μου

και εγώ ήμουν σε ένα μαγαζί

γεμάτο κόσμο

σε ένα τραπέζι τεράστιο και καθόμουν μόνη μου.

Και όσους έπαιρνα τηλέφωνο για να έρθουν μου λέγαν

«τώρα μας θυμήθηκες που σε παράτησε ο άλλος?»

μην με άφησες ποτέ

και λέω εγώ να παίξω μαζί σου σήμερα

ένα παιχνίδι γεμάτο μνήμες

το πρόβλημα θα ήταν μόνο αν σε άφηνα εγώ?

Τις θυμάσαι άραγε τις μέρες εκείνες?

Που ζούσαμε σε ένα σώμα μια ψυχή ένα μυαλό?

Εγωιστής χωρίς να το θέλω

Απλά γιατί μου το ζήτησες εσύ

Και ούτε πια εγώ με ξέρω

Πως μπορείς και ζεις μια ζωή μίση?

Και σαν πείσμα δικό μου το κάνες να φαίνεται

Απορώ πως με μια σου λέξη το κατάφερες αυτό

Και άραγε μετάνιωσες και σου κακοφαίνεται?

Ποιος τελικά ορίζει το δικό μου το καλό η κακό?

Χρόνια σου πολλά λοιπόν

Αφού είναι αυτό το πρόβλημα σου

Να ζήσεις να ευτυχήσεις να επιθυμήσεις

Όσα ζητάς να αποκτήσεις

Και ας μην είμαι εγώ παρών

Και ας μην είμαι εγώ ο βραχνάς σου

ΜΗ....

Μη … μη κάνεις το ίδιο το λάθος

Μη … και ας είσαι αδύναμος

Και ας φοβάσαι να ξανά μείνεις μονάχος

Μη … και ας βαρέθηκες να περιμένεις

Μη … ας επαναλαμβάνεσαι συνεχώς

Μη … δεν έγινε και κάτι που κλαις

Δεν έγινε και κάτι που δεν ξέρεις το πώς

Πως θα καλυφτεί αυτό το κενό επιτέλους

Με τι χρώματα τι κουρτίνες τι στόρια

Ποτέ θα έρθει αυτό που θα έχει μόνο αρχή

Που μόνο ο θάνατος θα είναι το τέλος

Τέλος πια στους σπαραγμούς

Στις μύξες και στους λυγμούς

Τέλος σε όλα

Τις στεναχώριες τις χαρές τους καημούς

Σαν να έχεις πεθάνει θα σε θυμάμαι

Και όχι σαν να έφυγες

Θα φτιάξω μνήμα μέσα μου

Να σε επισκέπτομαι όπου και να είμαι

Θα ξεχάσω όσα μου έλεγες

Συγνώμη μα δεν μπορώ τόσες βλακείες να θυμάμαι

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

Απομακρύνεσαι όλο και ποιο πολύ

Σε λίγο έτσι όπως πας θα περνώ ανάσα

Και θα λες ότι το κάνω λάθος

Τα πάντα μου σε ενοχλούν

Και όχι ότι με θυμίζουν

Σε ενοχλεί η κάθε μου κίνηση

Η κάθε μου λέξη το άγγιγμα μου

Το φιλί μου

Σου είμαι πια κουραστικός

Σε νυστάζω

Θες κάθε στιγμή να φύγεις και το λες

Σχεδόν το ευχαριστιέσαι

Κάθε φορά που με βλέπεις από κάτω σου

Και με πατάς

Είναι σαν να παίρνεις το αίμα σου πίσω

Κάθε κίνηση σου είναι

«τώρα θα δεις ρε πούστη»

μα για μένα είσαι φως

είσαι διέξοδος

όχι με αυτήν σου την συμπεριφορά

μα με την άλλη

τότε που αφήνεσαι που παρασέρνεσαι

που ξεχνιέσαι που γελάς

δε περίμενα κάτι άλλο

μην φοβηθείς να με διώξεις

τον δρόμο για το διάολο τον ξέρω

έχω μάθει να ξοδεύομαι … να με ξοδεύουν

έχω μια καρδιά πόρνη

μου την γαμάνε … μου την γαμάς

ξέρεις?

Πόσο εύκολο είναι ?

Να υψώσω τοίχους προστασίας και

Οποίος πλησιάζει να τον ευνουχίσω

Μα δεν θέλω … κάνω την ζωή μου δύσκολη

Και κάποιες φορές μου αρέσει κιόλας

Λες ότι άγγιξα την καρδιάς σου

Μα είχες ορκιστεί να μην την ξαναγγίξει κανένας

Και αφού εγώ το έκανα εγώ θα το πληρώσω

Χμ…

Δεν με ξέρεις

Δεν θες να με ξέρεις

Σακατεμένος είμαι και μ αρέσει

Τα πουλάω όλα σε τιμή ευκαιρίας

Για να ανήκω σε μια καρδιά

Να έχω να πάω κάπου τέτοιες ώρες

τέτοιες στιγμές

που είναι όλα ξένα

ακόμα και το είδωλο μου στον καθρέφτη

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΚΛΕΙΣΤΑ....

Τα μάτια σου κλειστά

Μα εγώ συνεχίζω να θέλω να τα φιλήσω

Την νύχτα σαν ένα χαρτί στα 2 την σκίζω

Μιας και ο ύπνος δεν με ζυγιάζει πια

Και όσο φεύγουν οι μέρες

Τόσο πας μακριά

Σε νυσταγμένες καλημέρες

O ύπνος με πλησιάζει σαν σκύλος που κουνάει την ουρά

Τα μάτια σου κλειστά

και συ συνεχίζεις να φεύγεις

φεύγεις όλο και ποιο μακριά

και εγώ από κάπου… από κάτι προσπαθώ να πιαστώ

όχι για να σηκωθώ λίγο με νοιάζει

αλλά για να μην μάθω πόσο κάτω έχει ακόμα

και φωνάζεις πως άλλο δεν αντέχεις

είναι ο τρόπος σου που την αγάπη μου αποφεύγεις

άδικος ο κόπος μου

όλο και πιο πολύ μου φεύγεις

και απορείς και σκιάζεσαι

μα τα μάτια ξανακλείνεις

και δεν μπορείς σταμάτησες

στην αγκαλιά σου να με φαντάζεσαι

εγώ μαθαίνω το πιο κάτω και συ να με αφήνεις

τα μάτια σου κλειστά

και εκεί που ποτίζουν τα δικά μου δάκρυα

εκεί που ούτε εγώ με αντέχω

εκεί που πιστεύω πως είναι όλα μάταια

εκεί που αμφισβητώ την έννοια του έχω

εκεί στήνω χορό

πάνω στα συντρίμμια

εκεί υπάρχω εγώ

αυτό μου χάρισες για πατρίδα

εκεί άκουσα το σ αγαπώ

εκεί τελευταία φορά σε είδα

τα μάτια σου κλειστά

και σήμερα σαν να στέρεψε η έμπνευση μου

αχ και να σε είχα εδώ κοντά, να ησύχαζε η ψυχή μου

να φώτιζες την σκοτεινιά

να ήσουν απλά μαζί μου

για τον φόβο μου την ανησυχία μου

του φευγιού σου

τον τρόμο μου την καχυποψία μου

του ψευτιου σου

είμαι ακόμα παιδί

σε ονειρεύομαι ακόμα κοπελιά

μην με κοιτάς με τα μάτια κλειστά

ΈΝΑ ΠΟΤΟ ΑΚΟΜΑ

Ένα ποτάκι ακόμα για μένα

Να πιω εδώ με την μοναδική μου συντροφιά

Να σου την συστήσω να μην σου είναι άγνωστη πια

Άμα την ξαναδείς να την πεις και ένα γεια

Βαλε και ένα και για κείνη

Είπα θα σου την συστήσω μετά

Να το πιω εδώ μαζί της αγκαλιά

και να γεμίσει με φίλια

Να σταματήσω να διψάω πια

Και ίσως φύγω μετά

Ένα πότο άκομα

Είμαι μαζί της από παλιά

Γνωριζόμαστε καλά

Ένα ποτάκι και για την αγάπη μου

που το όνομα της είναι …..

Μοναξιά

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Πέρασε η μορφή σου την είδα …

Την φώναξα …

Και ήρθε …

Τι θέλεις τώρα μου είπε …

Φεύγει …

Εσένα να γεμίζεις τα μάτια μου και την ψυχή μου …

Κλαίει.

Ξανάρχεται …

Με χαϊδεύει ή μάλλον με αγγίζει

Και χάνεται …

Εξαφανίζετε …

χτεσ ... σημερα ... αυριο

Χτες τα άστρα έσβησαν με μιας από τον ουρανό

Χτες… ξαφνικά σε είδα στο μυαλό μου

Σαν να ξαφνιάστηκα ... τρόμαξα … αηδίασα ... αναπόλησα … τελείωσα

Σήμερα κάτι μου λέει ότι θα ανάψουν τα άστρα

Σήμερα περίμενα να μην έρθεις.

Να πεισμώσεις και εσύ λίγο …

Αλλά ήρθες

Πάγωσα … έτρεμα ... κόμπιασα … σχεδίασα …

σαν να άρχισε μια νέα ζωή

Αύριο το φως των αστερίων θα μειωθεί στο μισό

Αύριο ένιωσα μίσος

Μισά τα αισθήματα μου

Σαν να ταράχτηκα … αγρίεψα … ηρέμησα

" ? "

Μάτια μου άδεια τι προσπαθείτε να δείτε?

Αφού τα χρώματα λείπουν

Μην κοιτάτε άλλο γύρω σας

Πέστε να κοιμηθείτε

Στόμα μου αναθεματισμένο τι προσπαθείς να πεις?

Λίγοι θα σε καταλάβουν

Και κανείς δεν είναι εδώ

Πριν ξανά ανοίξεις να το σκεφτείς

Μυαλό μου μεθυσμένο τι προσπαθείς να σκεφτείς?

Μόνο είσαι

Βαλε μαύρο και ξεκουράσου

Τα όνειρα μετά θα επισκεφτείς

Πόδια μου κουρασμένα που με πάτε?

Δεν έχει τίποτα προς τα εκεί

Τον διάολο περιμένω

Να με διαλύσει όπως εσύ

Σκοτάδι και μονάχα πολύχρωμες αχτίδες

Που να βρεθώ να μην νιώθω μόνος?

Με ποιον πλαγιάζουν και σήμερα οι ελπίδες?

Που να μου χωρέσει τόσο πόνος?

ΚΟΠΑΣΕ ΤΩΡΑ

Κόπασε τώρα

Και από εκκωφαντική μουσική

Έγινε δάκρυα που στάζουν σε λαμαρίνες

Μοιάζει η νύχτα απόψε με λυγμό

Να ψάχνει το κορμί της

Ξημερώνει....

Μα θα έχει σύννεφα

Θα λείπει ο ήλιος

Θα λείπουν όλοι

Δεν θα χρειάζομαι αύριο κρυψώνα

Αόρατος θα κυκλοφορώ

Μιας ουρανός και ψυχή

Ίδιο είναι το χρώμα

Και όλες εκείνες οι στιγμές

Που έζησες κακομοίρη

Είναι μεταξύ τους όλες ίδιες

Δεν ξέρω ... δεν θέλω ... δεν μπορώ

ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Μα για να είναι για σένα το όνομα σου πρέπει να έχει

Να έχει και κάτι από τα μάτια σου τότε που με κοιτούσαν

Που με κοιτούσαν σαν να κρεμιόμουνα και φοβόταν μην τυχών και πέσω

Μην πέσω λέει μα εγώ μέχρι τώρα πατούσα σταθερά

Τόσο σταθερά που μια ζωή τρέκλιζα

Ενοχλεί η ανάσα μου

Εκεί που γέρνει το κεφάλι μου κάθε που ξημερώνει

Μια ακόμα ελπίδα πεθαίνει

Πεθαίνουν όλοι γύρω μου ένας ένας

Ένας ένας μα όχι με την σειρά που θέλω

θέλω λέξη και αυτή

μόνο μπερδέματα μου δημιουργεί

σε θέλω μα τα όπλα μου κάπου έχω ξεχάσει

ξέχασα και να πολεμώ γι αυτά που θέλω

σε θέλω μα πριν προλάβω να στο πω

και να μου πεις τι νόημα έχει τώρα πια?

τι νόημα έχει να μου πεις εσύ

να μου λες αντίο πριν καν σε αγγίξω

να σε αγγίξω σε θέλω για σένα άξιες

υπεράξιες μαχαιριά ψαλιδιά όλα τα έβγαλα στην πιάτσα

χωρίς νταβά χωρίς τσάτσα τα ξεφτίλισα όλα

και εσύ απλά μου θύμησες

τότε που πρόσεχα εγώ σαν εσένα

μα αλλιώς όλα τα έκανα

δεν θα αλλάξουμε την μοίρα μας

μου είχες πει και σε έχασα

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΟΤΙ...

Σε ευχαριστώ που πήγες να σπάσεις τον γύψο

Εκείνον που για χρόνια κλεισμένος μέσα του είμαι

Να με κάνεις να μην φοβάμαι την δική μου την σκιά

Που δεν μπόρεσες ποτέ να με δεις σαν φίλο

Που με τον φιλί σου έκοψες ανάσα και λαλιά

Σε ευχαριστώ που τα έφερες από εδώ και από εκεί

Που κάθε βράδυ σχεδόν σε ένιωθα δίπλα μου

Που προσπαθούσες να κλείσεις την πληγή

Και την άλλη την ξανάνοιγες

Που βράχος εγώ και εσύ το μόνο κύμα μου

Σε ευχαριστώ για όλα συγνώμη για ό,τι

Σε έκανε να νομίζεις πως κάτι τέτοιο δεν αξίζεις

Σε έκανε να νομίζεις πως είναι καλύτερο να φύγεις

ό,τι έστω για μια στιγμή σε μείωσε

ό,τι έκανα ... είπα ... και σε πείραξε

EΣΥ

Κίτρινα βατράχια ξεπετάχτηκαν από λαιμό

10 ναυτικούς κόμπους έδεσαν την γλώσσα μου

τριγύρω μόνο καθρέφτες για να βλέπεις το εγώ σου

να σε πλησιάσω προσπαθώ

μα διάφανο να κάνω λες το σώμα μου

σιδερένιες μπάλες δεμένες με αλυσίδα το παρελθόν σου

μονοτονία και σιχασιά τα μόνα που μπορείς πια να νιώσεις

ακούς το όνομα σου και τσιρίζεις απών

δεν ξέρεις δεν θυμάσαι τι σου χρωστάν

και που να τα χρεώσεις

ΑΘΛΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Άθλιες εικόνες καταναλώνονται από αυτά που κρύβονται πίσω από τα βλέφαρα

Ταμπέλες με διευθύνσεις που δεν οδηγούν πουθενά

Όντα που δεν έχουν τίποτα να πουν

Όντα που δεν έχουν τίποτα να ζήσουν

Μόνο παρελθόν μιας ανισόρροπης κατάντιας

Πλημμυρισμένα από ανύπαρκτη κούραση

Εγκλωβισμένα στην ενθουσιώδη προδοσία

Κυριευμένα από την αδυναμία της ισχνής τους θελήσης

Κινούμενα ακατάστατα στο χώρο

Ζουν

Πιστεύοντας σε ξεφτιλισμένες ιδέες